|
|
||
|
- OOSTZEEKUST 2008 - |
||
|
|
||
|
OOSTZEEKUST 2008 Maar overal waar we kwamen vroegen we ons af: “hebben ze hier wel satellieten?”. Arme Peter werd er nog vaak aan herinnerd. Gearriveerd in Wittstock was het nog 15 kilometer naar Seweko. Helaas sloeg het “we raken mekaar kwijt” duiveltje ook weer toe. Drie door groen en meteen links af en twee wachten voor rood en reden rechtdoor. Maar alles kwam uiteindelijk toch weer goed. In Seweko scheen de zon ook. Het avondmaal konden we niet nuttigen op de plaats van bestemming want de kok was ziek. Een kilometer verderop in een blokhut was nog wel plaats. Hier kregen we ook te horen dat onze ferienwonung helemaal geen kok had!!.Concurrentie? Maandag 5 mei beetje lekker rondgereden in de buurt. We kwamen erachter dat Peter een gat in zijn lederen broek had aan de voorkant. Even vastgezet met een nietje wat achteraf bepaalde gedachten opriep bij anderen van ons. Ook Rob had iets niet. De kamersleutel was hij kwijt. Ja en daar werd Rob door o.a. Wilfred vaak aan herinnerd. Op een parkeerplaats bij Mac D. werd nog voorgesteld om maar een bijl te kopen. De deur moest toch open?! ’s Avonds teruggekeerd en wat bleek, de kok was niet meer ziek. Blijkbaar een oudere dame opgetrommeld om voor ons te koken. Maar het moet gezegd worden, het eten smaakte voortreffelijk. Dinsdag 6 mei richting Berlijn. Een cultureel reisje naar Berlijn. De stad van Checkpoint Charlie, Brandenburger Tor, Kurfürstendamm, Holocaust-Mahnmal, East Side Gallery, Unter den Linden. We hebben deze dag weinig gereden maar des te meer gezien. Andere bezienswaardigheden waren de sokken van Rob. Pluto-sokken, opgemerkt door, wie anders dan mister Wilfred (Goofy) de Groot. ‘s Avonds weer naar de blokhut voor de maaltijd. We vertelden onze gastvrouw dat we de dag ervoor lekker hadden gegeten bij onze ferienwonung. Maar dat kon toch helemaal niet, want die had toch geen kok? Hoezo nieuwsgierig? Even een grapje tussendoor van Peter. “Fons springt uit vliegtuig en parachute gaat niet open. Komt halverwege Wilfred tegen die omhoog schoot. Vraagt Wilfred aan Fons, heb jij verstand van gaskachels?”. De avond duurde lang in de blokhut, temeer omdat we aan de praat raakten met Duitse gasten die toevalligerwijs uit de buurt van de Oostzee kwamen. We kregen de mooiste plekjes voorgeschoteld. In Berlijn hebben we nog even naar een kledingzaak gezocht. Peter wou graag een nieuwe broek. Bij een luguber uitziende lederzaak stond een pop voor de deur met erg veel s.m. trekjes. Maar snel doorgereden. Woensdag 7 mei wederom een culturele dag. Naar Peenemunde. Historisch-Technisches Informationszentrum. De lanceerbasis van de V1 en V2 raketten. Ook het maritiem museum bezocht met onder andere de onderzeeër de U-561. Na de bezienswaardigheden moest er nog een slaapplaats worden gezocht. We kwamen terecht in Wolgast bij Hermann en Petra Gruel. Hier 2 nachten lekker geslapen en aan de haven lekker gegeten. Wat heet lekker????? Wat dachten jullie van: Wolgaster Labskaus, bestehend aus gedünstetem speck und 2 zwiebeln vermengt mit kartoffeln, Rote Beete, Hering und corned beef, obenauf 2 spiegeleier. (kwijl……) En alles zittend in buiten in het zonnetje aan het water. Wat wil een mtc-er nog meer. Donderdag 8 mei richting Polen. Een dag om nooit weer te vergeten. We waren al een beetje gewend aan de slechte wegen in Polen, maar wat ons nog te wachten stond ………. Wilfred reed voorop en zag een mooi paadje door de groene omgeving. Mooi natuurschoon links van de weg en rechts van de weg. Vogels tsjilpten en zongen dat het een lieve lust was. In het water naast het paadje zwommen salamanders en kikkers kwaakten erop los. Nog nooit zoveel mooi natuur bijeen gezien. Wilfred twijfelde en fronste zijn wenkbrouwen (alle twee) bij het aanzien van het weggetje. Een raar gevoel maakte zich meester van hem. Een klein stemmetje vertelde hem, niet doen, niet doen, toehoe niet doen……… Maar ja de groep wou graag over het paadje en aldus geschiedde. Wilfred had ons gewaarschuwd, daar lag het niet aan. Aan het begin niets aan de hand. Een beetje zand, ach wat is een beetje zand. Een beetje zand wordt erg als het heel veel beetjes worden. Het paadje veranderde in een gruwel van een monster. Een monsterpad (geen opgeblazen kikker) waar alleen tractoren met moeite langs kunnen. Twee diepe geulen met modder, afgewisseld met veel en diep mul zand. Help. Maar ja, vluchten kon niet meer. En ja hoor, daar ging ondergetekende onderuit. Met de snufferd in het mulle zand. Maar er ging noch iemand op den snufferd. (gelukkig). Zes kilometer zweten en daarna zijn kinderkopjes en overige keien ineens geen slechte wegen meer. Moe terug gekomen op de basis. Vrijdag 9 mei alleen maar een klein beetje voorzichtig gereden. Grapjurk Peter had ineens zin in een Dakar race. We keken donker naar hem en stil was ie. Niet veel beleefd deze dag. Wat wel opviel is dat Fons en Wilfred erg technisch zijn aangelegen. (aangelegd?). De hele avond geleuterd over koppel en vermogen. Peter, toch jammer, was erg nieuwsgierig. Hij liet aan zich uitleggen wat nou het verschil is tussen koppel en vermogen. Of dat nu helemaal gelukt is, ik twijfel een beetje. Niet veel, een klein beetje. Op een gegeven moment draaide Peter een nippeltje aan een boutje. Of was dat Andre van Duin? Zaterdag 10 mei de terug reis nadat we hadden geslapen in Motel Troika. Een Russische maaltijd stond voor ons klaar. We mochten onze motoren bij onze huisjes parkeren, maar we moesten wel door de voortuin. Geinig voor de andere gasten. Wij weer. De terugreis liep voorspoedig en onderweg nog lekker een sorbet verorberd. Voor diegene die niet mee geweest zijn, w.h.j.v.g. Johan ten Hoor. |
||
|
- OOSTZEEKUST 2008- |
||